Aquaciencia e Aula de Ecoloxía Urbana (Ferrol)

No Parque Municipal Raíña Sofía encóntrase o recinto denominado xardín didáctico Aquaciencia, que ofrece un percorrido entre experimentos con e sobre a auga; tamén alberga a Aula de Ecoloxía Urbana (trata da cidade como fenómeno histórico, os seus recursos, as enerxías que moven a cidade, a reciclaxe e o tratamento de residuos urbáns).

O circuíto de Aquaciencia conta con 21 módulos e unha depuradora para tratar sobre o ciclo hidrolóxico e o uso razoable da auga. Dende unha clepsidra que recibe o visitante recordándolle a posibilidade de medir o tempo da súa visita con este reloxo de auga, pasando por múltiples inxenios para o desplazamento ou bombeo de líquidos como sifóns, norias, vasos comunicantes, bombas de xarro e peristáltica, tornillo de Arquímedes, cambón... Ata a explicación sobre a obtención de enerxía hidráulica con turbinas e molinos ou un simple transbordador propulsado manualmente por cordas.

Aquaciencia é un espazo moi interesante e curioso para aprender e para xogar co principal elemento do planeta: a auga. De forma amena e atractiva, os visitantes poden ir paseando polo xardín e, mediante distintos dispositivos, mecanismos e xogos, descubrir a auga, a súa enerxía e os seus principais usos e propiedades.

Ademáis durante toda a visita temos unha especial compañía dos pavos reais.

Adxunto un vídeo como resumo da visita:

  

No seguinte mapa pódese apreciar máis ou menos como está planificado e organizado o parque didáctico.

Por último sinalar que o podedes encontrar aberto de martes a domingo de 10:00 a 14:00 horas e de 16:30 a 20:00 horas.

Museo do Humor de Fene

Este museo que está situado na Casa da Cultura do Concello de Fene, é, ata o momento, o único do seu xénero en todo o Estado español.

Falaréivos un pouco da súa historia:

As súas orixes remóntanse á década dos oitenta, cando Siro e Xaquín Marín remataban unha mostra que percorrera toda Galicia cun manifesto que chamaba á mobilización na defensa do humor. Pensouse que sería bo ter unha entidade que potenciáse as actividades humorísticas.

A proposta chegou o Concello de Fene que se puxo á fronte da idea.

A finais de 1984 inagurouse o Museo con debuxos de boa parte dos humoristas galegos contemporáneos.

Dende aquela faise un encontro anual as Xornadas de Humor nas que se entregan premios dos concursos que promove o Museo, organízanse exposicións, conferencias, actuacións...

Pero o Museo non deixa de medrar e na actualidade, xa non hai só debuxantes galegos senón de todo o Estado e de todo o mundo.

Pode dar unha idea esta relación de nomes de humoristas de todo o mundo que teñen obras no Museo: Chumy-Chúmez, OPS, Gila, Máximo, Peridis, Gallego & Rey, Serafín, Pablo, Kim, Gin, Oscar, Idígoras & Pachi, M. Hernández, Dela Nuez, Fiddy, O´Sekoer, Cunha Díaz, Kazanevsky, Mort Walker, Dirk Browne, Dachuan Xia, M. Pohle, Harca, Garrincha, Pena Pai, Petkov, De Angelis, Effat...

O Museo conta con diferentes salas, así na miña visita atopeime ca sala de humor gráfico, a sala de humor negro, e a banda deseñada.

Asi mesmo, tamén conta cunha zona de espellos onde xogando co humor podes verte transformadas diversas partes do corpo.

Adxunto un vídeo que fixen onde se pode ver un resumo da visita.

Sinalar tamén que neste Museo encontrábase unha exposición de pintura temporal de Borja López Muíños, creando as súas produccións con diferentes materiais como pode ser o lenzo, cartón pluma, plásticos, madeira, xornais, diversos papeis, vidro, etc, ou mesmo os marcos dos cadros que tamén xogan un papel importante xa que están realizados a partir de material de refugallo.

Algunhas das súas creaccións son as seguintes:

Así e como vimos no tema da expresión plástica, as técnicas e os materiais son os instrumentos da expresión plástica, os vehículos que fan posible a comunicación dos sentimentos, de coñecementos e das ideas propias e críticas sobre eses coñecementos.

Da amor se vive

Una pellicula de Silvano Agosti, subtitulada al castellano

Pensamiento de un niño italiano de 11 años. Cuanto menos es sorprendente.

Paradigma del Sistema Educativo

¿Es nuestra responsabilidad una mejora del sistema educativo? Así es hoy en día el sistema educativo.

"Si superabas una puntuación determinada se te consideraba un genio del pensamiento divergente, así que quiero preguntarles, ¿Qué porcentaje de la gente que hizo el test puntuó como genio en pensamiento divergente? Y debo decir una cosa más acerca de ellos, eran niños de jardín de infancia(...) 98 %.Bueno, la cuestión es que era un estudio longitudinal, así que los mismos niños volvieron a hacer el test 5 años después, en edades entre 8 y 10 años, ¿Qué pensáis? ¿ 50? % volvieron a hacer el test otros 5 años después cuando tenían entre 13 y 15 años de edad, y se observa una tendencia ¿no? (...) esto demuestra dos cosas, una es que todos nosotros tenemos esta capacidad, y otra es que esta capacidad se deteriora en general. Muchas cosas les han pasado a estos niños durante su crecimiento, pero yo estoy convencido que lo que más les ha influenciado es que a estas alturas ya han obtenido una educación académica, se han pasado 10 años en la escuela oyendo que solo hay una respuesta correcta, "esta es la parte de atrás del libro, pero no la mires" "y no copies, porque eso es engañar", fuera de las escuelas a esto se le llama colaboración.
Esto no sucede porque los docentes así lo quieren, es solamente porque sucede así. Es porque se haya presente en la reserva genética de la educación..."

Type in motion

Visita a la Fundación Barrié

Ayer fuí a la fundación Barrié, vi que tenían una exposición de Type in Motion y ya que lo estuvimos trabajando un poco en clase no dudé en ir, arriba está el  video de algunos videoclips que había por allí.
Y al ir me encontré  con una exposción de Franciosco Lloren que me pareció muy interesante.
Os pongo el enlace de la página de la Fundación para que veais un poco de que se trataban ambas exposiciones. Simplemente recalcar lo que creo que hemos aprendido con este módulo este curso, ya que mirando un año hacia atrás no me hubieran interesado estos temas, o no es falta de interés sino tal vez de desconocimiento, si ves que conoces un tema siempre te hace "ilusion" y te llama más la atención. Así pasó con Type in Motion o con uno de los cuadros que había en Barrié os lo pongo y os pongo su reseña

.

Esta obra fué la que más me gustó, y  venía acompañada del sigueinte texto "Esta pieza representa unas zarzas unas espinas que impiden atravesar la imagen. La idea de barrera, de dificultad de avanzar en tu trabajo o en tu propio proceso sin saber como continuar... A la vez interesa la relación que tenía con la obra de Jackson Pollock, con el dripping de maraña de vegetación espesa....."

Personalmente la relaciono con esta obra, con  lo que me llama la atención porque justo fué el Pintor que escogimos en el grupo para trabajar en clase, y como decía antes no me fijaría tanto en él si todo lo que viera nos resultara ajeno y desconocido. 

Os subiría las fotos de Francis Llores, las cuales la malloiría de ellas era autoretratos o paisajes naturales, personalmente me llamaron mas la atención los paisajes naturales los cuales me parecieron muy bonitos y que tranmitían diferentes  sentimientos, pero os pongo el link de la página y podeis ver ahí un resumen. 

http://www.fundacionbarrie.org/es/actividades/exposiciones/exposiciones-permanentes/70-francisco-llorens

http://www.fundacionbarrie.org/es/sala-de-prensa/21-/363-inauguracion-exposicion-qtype-in-motionq-sede-a-coruna-24-mayo

Unhas horas con Miguel Angel Alonso Diz

Onte, tivemos a sorte de ter diante de nos ao autor do Cullarapo Croque, ese pequeno libro traballado na clase durante as horas de Cognitiva. Grazas a súa charla, puidemos ter outra visión do poemario máis fonda e dende outra perspectiva, puidemos saber como foi o proceso de creación e ademais o que pretende con este proxecto.
Animoume moito saber que hai persoas coma el preocupadas pola fala galega, e que ese foi un dos motivos que o inspirou a facer o libro.
Ao remate, puidemos facer unha foto todos xuntos, a cal vola deixo aqui.

Só queda darlle as grazas a Miguel Ángel pola súa visita e desexarlle moita sorte co seu proxecto!!

¡Cullarapo Croque!

Ayer disfrutamos de la visita de uno de los responsables de "O cullarapo Croque", Miguel Ángel Alonso Diz, y virtualmente, también pudimos disfrutar de la responsable de poner imágenes a sus palabras, Luz Beloso.

Me parece de lo más interesante porque este proyecto es, al menos para mí, el ejemplo perfecto de lucha por lo que uno quiere y por lo que le gusta. Ya nos han demostrado que sacar un libro adelante no les resultó una tarea sencilla, pero también percibimos el mimo con el que hablaba de aquello que calificó como su propio hijo.
Todos conocéis este proyecto, todos hemos trabajado sobre él y al menos yo, le he cogido cariño a Croque, será por el pegadizo ritmillo de esa canción que conseguimos contagiar a algunos de vosotros...

Danzan, cantan, brincan, bailan
as ras do estanque
mentres contan historias
de cullarapos audaces

Falan, berran, choran, rin
as ras do estanque
mestres desvelan misterios
do outro lado do parque

Simplemente hago esta entrada, abriendo una vía para comentar vuestras experiencias, la mía ya la sabéis :)

Adryana.

Información.

Si os apetece disfrutar del musical de Peter Pan,mañana 9 junio de 2012 en el Palacio de la Opera se representara la obra a las 17:30 y las 20:30. Los precios oscilan entre los 20 y los 30 y las entradas tendrás que cogerse anticipadas através de Nova Caixa galicia.El autor de esta obra es James M. Barrie y le director que la guiará será Tomás Padilla.La duración de la obra es de dos horas y cuarto y estamos ante una obra musical infantil de carácter contemporáneo.
Del mismo modo si cuando fuimos al teatro os quedasteis con ganas de ir o de disfrutar de otra obra,en el Teatro Colón se representa el 17 de junio la obra de Trogloditas, las horas para disfrutar de esta obra es alas 12:00 y a las 18:00 y el precio de las entradas es de 5,75.Aqui os dejo el argumento de la obra:
Tres trogloditas nos invitan a entrar en el primer teatro de la prehistoria, La Cueva, donde vamos a asistir a un cómico espectáculo lleno de humor y locura. 'Trogloditas' es una insólita función donde, de la mano de los títeres y sus habilidades más primitivas, el público conoce a nuestros antepasados de una forma muy divertida.

Violinlandia

Voz Natura

Onte celebrouse a 15º edición do programa de Voz Natura, programa de educación medioambiental posto en marcha pola Fundación Santiago Rey Fernández-Latorre no curso 1997/1998. O seu obxetivo é implicar a comunidade escolar de Galicia na recuperación e defensa da natureza da nosa comunidade, contando con 49.000 alumnos e 3.000 mestres de 288 centros educativos e tendo lugar a festa fin de curso de Voz Natura no Parque de Acea de Ama en Culleredo.

A decisión do 2 de xuño como data de celebración ten por motivo o estar a só tres días do Día Mundial do Medio Ambiente (5 de xuño), sendo das 11:00 horas da mañá ata as 19:30 horas da tarde.

Os centros desenvolveron proxectos de recuperación de espazos degradados, actividades de concienciación, plantacións, entre outras temáticas, gracias ao apoio da Fundación da Voz de Galicia.

Os premios de Voz Natura foron un galardón para o mellor traballo medioambiental de toda Galicia, catro a cada un dos proxectos máis destacados en cada provincia, un recoñecemento para o mellor proxecto infantil, e outro para o traballo mellor exposto na festa.

Ademáis da exposición dos proxectos de cada escola participante, durante toda a mañá e a tarde puídose disfrutar dunha variedade de actividades lúdicas como xogos, talleres, competicións deportivas, inchables, etc, tanto para os máis pequenos como para os máis grandes, que se ofreceron o longo da xornada.

A entrada do recinto da festa atopábanse automóviles e motos da Garda Civil de tráfico e tamén camións de Bombeiros onde os nenos e nenas podían subirse neles investigando e disfrutando da experiencia.

Nunha amplia explanada encontrábanse os inchables, contando cunha gran variedade para nenos e nenas de todas as idades.

Diversos talleres: de prensa, de humor gráfico, de radio, de tdt...ou mesmo talleres de pintura de dedos, globoflexia, xogos para os pequenos, entre outros.

               

Ao remate da xornada realizouse unha festa da espuma, moi socorrida por tódolos nenos e nenas.

A esta festa acudíu unha gran multitude de xente que se podía apreciar xa nos arredores do lugar. O tempo máis as boas instalacións coas que contaban o parque permitiron disfrutar do día.

Pinocho, un cuento musical

Volvendo de novo o Teatro Jofre (Ferrol) e a través da Compañía Tempus Producciones (Valencia) o domingo vin en horario de 20:30 a 21:30 horas, unha obra teatral titulada “Pinocho un cuento musical”, adaptación do libro de Pinocho de Carlo Collodi, producida por Mario Sanchís Císcar e José Tomás Cháfer (productor e director).
Estaba representada por un gran elenco de actores e actrices, onde fusionaban dunha maneira cómica a narración da historia cunha pequena canción adaptada o momento da historia. Contábase cun rango de 9 temas formado por:

• “Un deseo hecho realidad”
• “Montando a Pinocho”
• “Hoy es un nuevo día”
• “El teatro de marionetas”
• “Algún tonto a quién engañar”
• “Ser un niño”
• “Bienvenidos a la feria”
• “Por fin”
• “Ser un niño” (bonus track)

Aquí déixovos algunhas das cancións que puiden recoller durante a obra:

Adxunto un resumo da historia:

Gepetto ansiaba ter un fillo pero non sabía como facer, ata que un día ocurríuselle unha idea, facer un neno de madeira, un neno da súa mellor madeira. Traballou e traballou ata que o neno rematou, pero...deuse conta de que Pinocho (chamado así por estar feito de madeira de pino) non era un neno de verdade.

Esa noite Gepetto foise a durmir desexando que Pinocho fora un neno, pero non un neno calquera senón un neno de verdade.

Mentres Gepetto estaba durmindo, na súa vella carpintería apareceu a fada dos cabelos azuis, quen quixo facer realidade o desexo de Gepetto e foi así como ca axuda da súa variña máxima Pinocho convertíuse nun neno pero neste caso, de madeira.

O momento, apareceu Grillo (conciencia de Pinocho e que só podía ver él) quen lle recomendou a Pinocho que o único que tiña que facer era portarse ben.

Por mor dos ruídos producidos, Gepetto despertou e dirixiuse cara a carpintería, alí puido comprobar cos seus propios ollos que Pinocho cobrara vida. Gepetto inmóvil debido a alegría e emoción do momento quedouse sen saber que facer ata que despois duns longos minutos decidiu que o mellor sería ir para cama co fin de que Pinocho a mañá seguinte fora a escola ao igual cos nenos da súa idade.

O día seguinte cando Pinocho se encamiñaba a escola atopouse con Gata e Zorro (personas pouco confiables que viven de limosnas e engaños) quenes o ver que era un neno de madeira decidiron levalo o dueño do teatro de marionetas, o señor Stromboli co fin de conseguir unha recompensa por él.

Xa no teatro e despois de arruinarlle un dos seus espectáculos de marionetas coa súa presencia, Pinocho decide voltar a casa ao que Stromboli se nega, pero debido a insistencia de Pinocho en regresar ofértalle unha condición: se queres voltar co teu pai, terás que conseguir as 3 moedas de ouro que teño no cofre adiviñando o son e o movemento do animal que eu indique, por cada acerto dareiche unha moeda, no caso no que non consegueras as 3 moedas de ouro quedarás conmigo para sempre- dille Stromboli. (A través da interacción co público).

Pinocho consegue as 3 moedas de ouro, así que marcha do teatro encamiñandose por fin cara a casa pero no seu camiño encóntrase de novo con Gata e Zorro, que o ver que ten consigo moedas de ouro engáñano dicíndolle que se enterra as moedas no Campo dos Milagres, crecerá unha árbore chea de moedas de ouro. Pinocho cae na tentación e diríxese con eles ata o lugar.

Debido a unha pócima que lle manda tomar, Pinocho  acaba ebrio, co fin de que caía rendido o chan e quitarlle as moedas de ouro, pero Grillo nun intento de axudalo colle as moedas e gardaas para máis tarde devolverllas a Pinocho.

Nese intre, aparece a fada dos cabelos azuis que coa súa axuda (máis a do público) consigue despertalo ofrecéndolle un consello, e é que deberá portarse ben e non mentir senón a súa nariz medrará e medrará sen podelo remediar.

Pinocho emprende de novo o seu regreso a casa, pero a súa mala sorte aínda non remata aquí, xa que encóntrase cos dous nenos que esperan o Cocheiro xa que se dirixen o parque dos xoguetes, éstes convénceno para ir e marcha con eles.

Alí o Cocheiro dalles os nenos piruletas que os convirten en burros, pero algo bó lle tería que pasar a Pinocho e é que se queda sen piruleta.

O percatarse disto, tenta escapar do Cocheiro ata que chega a un acantilado, sen saber que facer e confundido pola situación mergúllase no mar onde se encontra con peces de diferentes cores e especies.

Levado pola corrente acaba no estómago dunha balea, neste estraño lugar reencontrase co seu pai Gepetto, quen constrúe unha barca ca súa mellor madeira para atopar a Pinocho que o non volver da escola pensa que podería estar no mar.

Gepetto dase conta que no peto ten uns mistos e facendo lume no estómago da balea conseguen sair a superficie, regresando os dous a casa esta vez sen aventuras de por medio.

A fada dos cabelos azuis debido as súas boas accións concédelle o seu maior desexo: poder ser un neno de verdade.

E coa alegría de Pinocho e de Gepetto remata a historia, non sen antes recordar que o máis importante que aprendeu Pinocho é a facer caso sempre a nosa conciencia.

Encantoume esta obra de teatro, tanto pola interacción que creaban co público mantendo sempre a faceta cómica onde disfrutaban tanto os máis pequenos como os non tan pequenos; pola mezcla de narración e canción, que lle daba a historia unha gran viveza; así como por facerme mergullar na historia como unha nena máis.

Sinalar tamén que o remate da obra os nenos e nenas puideron fotografiarse cos personaxes da obra tomando contacto e tendo presente a cada un deles.

Roteiro da man de Milucho e Xurxo Souto

O luns 28 de maio tivemos a sorte de facer un roteiro polos arredores da Torre de Hércules da man de Milucho Mariñas, un experimentado percebeiro, que aínda estando xa retirado do oficio segue a ter unha gran paixón polos percebes.
Milucho fixo un pequeno recorrido polas rochas percebeiras máis importantes que había nos seus tempos; así como daunos a coñecer os lugares máis perigosos da costa coruñesa onde houbo máis naufrasios e lamentablemente falecementos. Algunhas das rochas máis citadas por el son: a vaca, o boi, o becerro, coitelos de mar, o altar, a corredoira, o redondo... Ademais grazas aos seus coñecementos podemos citar palabras como meixón, a cal non aparece no diccionario e que significa; rocha que en preamar está cuberta pola auga e en baixamar queda á vista.
Para Milucho ser percebeiro non era un traballo senón unha afición, no que podía pasar horas e facer longas viaxes en lanchas de remos para poder coller percebes. Contounos anécdotas e historias, como a de ter que ir ás agachadas sen que os visen os centinelas que estaban a vixiar na zona militar, correndo o risco de ser arrestado e mesmo ir preso.
Nada máis decir que me gustou moito este roteiro e que aínda queda pendente poder rematalo podendo contar de novo coa presenza e compaña de Milucho Mariñas sen deixar de lado tampouco a Xurxo Souto que tamén nos acompañou en todo o roteiro. 

Teatro Jofre: "Bajo mi cama una estrella"

Onte fun a ver unha obra teatral no teatro Jofre de Ferrol chamada “Bajo mi cama una estrella”, adaptación do libro de Pablo Albo. 

Estaba interpretada por Paco Úbeda e dirixida por Alberto Alfaro da compañía “La Tirita de Teatro” (nada en Albacete no ano 1993).

Vou adxuntar un resumo do argumento da obra:

A lúa desperta a Miguel para pedirlle que encontre a estrela que caeu na súa habitación. Miguel terá que buscar nos diferentes recovecos da súa habitación, e empezará por asomala cabeza debaixo da cama, alí atopará o monstro das pelusas. Miguel treme o velo pero éste advírtelle que non come nenos, nin tampouco lle gustan as tarteiras de comida que fai a súa avoa, nin os spaghettis con tomate...só come pelusas e a Miguel as pelusas non lle gustan. Razón pola que ningún dos dous debe ter medo.

Miguel máis o monstro das pelusas deciden ollar no armario. E a quen se van a atopar alí, pois a nada máis e nada menos que o monstro do armario, quen nin come nenos nin as comidas da avoa, nin as pelusas,...o monstro do armario non come nada.

Miguel pídelle axuda para encontrar a estrela que a lúa lle pedira que encontrase, estrela que lle vira o camiñante da escuridade, quen se alimenta do medo e que vaga polo longo corredor da casa. Miguel valente, adéntrase no corredor mentras unha voz lle fala, unha voz que non ten rostro, unha voz que só é iso voz, e é quen lle dí que o camiñante da escuridade atópase moi preto deles, ataviado cun calcetín vermello e azul, cunha bata vermella, cunhas zapatillas de casa e cun bostezo moi prolongado que o caracteriza.

A Miguel entralle o soño e......bosteza, todos asústanse porque dánse conta de que él é o camiñante da escuridade, ao que Miguel dálle a risa e contesta:

- Como podedes pensar que eu son o camiñante da escuridade, levo un calcetín de cada color porque son os meus calcetíns de durmir, unha bata vermella porque é a miña bata e unhas zapatillas porque o chan está moi frío.

Ao momento algo iluminou na habitación, habían atopado a estrela que buscaban tan ansiosamente, e que Miguel lle devolveu a lúa.

Co paso do tempo, Miguel fixose maior e aprendeu moitas cousas, como que non temos que ter medo a mirar debaixo da cama xa que se hai pelusas e porque o chan está sucio e se non e por que alguén barreu, se a roupa do armario se cae o abrilo e porque esta desordeado e o máis importante a prendela luz cando se camiña polo corredor.

O remate da obra, Paco Úbeda mostrou os nenos e nenas que aquí se atopaban a Miguel para que o coñeceran e tiveran contacto con él. Pareceume moi interesante poder asistir e ver nas súas caras a emoción o poder tocar e ter presente a Miguel, en definitiva disfrutei dunha mañan animada cos máis pequenos.  

Nueva aventura de Adryana, Rosa, Alba y Estefi

Como ya comentaron mis compañeros,anduvimos de nuevo de aventuras,y el destino fue "O Museo Do Pobo Galego"un museo donde podemos encontrar variedad de actividades dirigidas hacia el público adolescente y de interés de todos,así como exposiciones importantes y celebraciones de diferentes dias relacionados con nuestra comunidad.

Un museo muy interesante donde poder contemplar la historia de nuestra Comunidad y de aprender nuevas cosas y aprender de todo lo que no conocemos y podemos aprender através de antiguas fotografías y de historias que pueden llegar a nuestros oidos,contadas por multiples personas.

Este museo fue creado en 1976, y sus mayores objetivos son investigar, conservar, divulgar, defender y promover la cultura gallega en todos sus ámbitos y sobretodo gozar de este espacio que nos permite levar a cabo todos esos objetivos.

Recibió multiples premisos desde los años de su apertura hasta la actualidad, y podemos mencionar que algunas de los patrocinadores de este museo son: a Xunta de galicia, o Parlamento de Galicia, o Concello de Santiago de Compostela, el Ministerio de Cultura, la Diputación de La Coruña, de Lugo ,de Orense,de Pontevedra,así como multiples entidades como podemos mencionar a la Universidad de La Coruña.

Aqui os dejo algunas de las multiples fotografias que se podian observar y de las que podiamos disfrutar en el museo.

Por ultimo me gustaría comentar la exposición a la que acudimos del autor Chema Madoz,un fotógrafo con obras super interesantes e impresionantes. Es imporante mencionar como este fotógrafo jugo con lo absurdo,la ironia y el humor.Son obras que nos llevan a ver mas allá de lo que se puede observar en una fortografía.Casi todas sus obras son en blanco y negro lo cúal hace que se puedan ver mucho más interesantes sus obras.
Aqui os dejo algunas de sus fotografías,simples pero llenas de argumentos, podeis observar más de sus obras en la página que ya os dejo apuntada Adri.

De nuevo, deambulando por la capital: Alba, Rosa, Estefy y Adry.

Olaf, vive sólo y aburrido en su gran casa, por lo que decide emprender una gran caminata en busca de nuevos amigos...
Con esta obra daba comienzo la exposición que nos llevó hasta Kalandraka... dicha obra, titulada “O viaxe de Olaf" hizo de Martín León Barreto el ganador del IV Premio Internacional Compostelán de Álbum Ilustrado. Se trata de una historia protagonizada por animales fantásticos: un pez con la cola del revés, un tigre arco iris, un caballo alado, un elefante elegante, un pajarito que sabía hablar,... Todo un desafío para nuestra imaginación y un gran aliciente para nuestra curiosidad.
Al comienzo de esta entrada os dejo el cuento, narrado por Patricia y Álex, que acompañados de su fiel acordeón nos mantuvieron en vilo como si fuésemos cuatro niñas más a merced de sus palabras...
......................................................................................................................................

Cambiando de personajes y autores pero continuando sumergidos en ARTE, os dejo ahora un par de imágenes de la exposición de Chema Madoz. Sobra mentar la genialidad de sus obras, ya que todos lo conocéis, pero si me gustaría compartir con vosotros dos imágenes de él que no había visto por la red y que me cautivaron a primera vista, todo un flechazo. Aunque siendo justa, hay que valorar también que el ambiente de la exposición era idóneo, atrapaba... un espacio enorme, repleto de belleza y con una tenue luz que no dejaba de embarcar mi mente en nuevas historias..

Construcción con puertas.                         Radiografía de nubes.

Al hilo de todo esto, aquí os dejo el enlace de su galería virtual, para que le echéis un ojo si os llama la atención. Es una galería completísima, están todas las obras que vimos en la exposición, y evidentemente, con bastante más resolución:D 
        http://www.chemamadoz.com/gallery4.htm                          
                         
Cualquiera de estas experiencias, 110% recomendables.
Adryana :)

Día Internacional do Museo: Adri, Estefi, Rosa e Alba.

Como mencionou Estefi hoxe pasámolo día visitando estes tres museos. No tocante a visita de Kalandraka, pareceume moi fructífero poder vivenciar o meu primer contacontos acompañada tanto de Patricia como de Álex, así como dos nenos e nenas da escola de Santiago. Para min foi un contacontos sen palabras, e é que tivo tanta forza e tanto poder a hora de contalo que nos levaban ata onde eles quixeran levarnos.

Para que poidades faceros unha idea déixovos a continuación un dos tres contos cos que puidemos deleitarnos. Neste caso trátase do conto de Arianna Papini: “ Que che gustaría ser?”

Resaltar que Álex empregaba o acordeón como acompañamento desta producción literaria estimando así a música como ben cultural e como acto de comunicación.

O  enlace é o seguinte: http://www.youtube.com/watch?v=8hcg2au5Axk

No tocante a este conto, atopábanse plasmados nas paredes da sala cadros en relación as ilustracións que no seu interior contén. Así mesmo, cada recuncho da parede facía relación a un conto distinto. Amósovos as imaxes en relación a este conto.

O  remate do contacontos os nenos tamén puideron ser poetas animando a despedida da velada cunha poesía de Celso  Emilio Ferreiro debido a conmemoración do centenario do poeta  celanovés.

En canto o Museo do Pobo Galego puidemos ver entre outras cousas, diversos retratos o longo de distintos períodos de tempo así como traxes rexionais das épocas.

E por último e para rematar, a nosa última exposición  nos levou a Chema Madoz. 

Como Estefi sinalou anteriormente non dudamos en ir o enterarnos desta exposición en Santiago xa que o seu especial modo  de interpretar a arte a través da fotografía e a súa visión poética fan de Chema Madoz un creador do que sempre se quere saber máis e máis.

Esta exposición presenta un extenso percorrido polo seu traballo invadido por unha gran cantidade de obras e ofrecendo unha ampla panorámica dos seus diversos estadios polos que pasou a súa obra.  Resulta  difícil destacar algunha das súas obras xa que todas captan a atención do espectador, pero aínda  así salientarei as que máis me sorprenderon.

Asóciase as raíces cas venas

                                        

Asóciase o canto da parede co canto do pantalón

Nestas fotografías pódese ver como lle inspiran as máis curiosas asociacións habendo un transfondo de xogo, conseguindo que o máis raro pareza normal e mostrando engadidos que xeran unha singular estrañeza así como novos parentescos ou novos  camiños  por onde  deixar vagar a imaxinación.